Με αφορμή τη μελαγχολία του Σεπτέμβρη που έλεγε και το τραγούδι κάποτε και τον Glen Medeiros που μου θυμησε η Κατερίνα σε σχόλιό της, αποφάσισα να αρχίσω ένα αφιέρωμα στα αλησμόνητα χρόνια της εφηβείας του '80-'90...κι όποιος αντέξει!Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι ή όπως λέει και σποτάκι γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού.."τραγούδια που δεν ξαναγάφονται ...απλά ξανακούγονται..."
Η επιλογή των θεμάτων θα γίνει με τυχαία και όχι χρονολογική σειρά, δηλαδή ό,τι θυμάμαι χαίρομαι...
Επεισόδιο Πρώτο
Τίτλος: Ο Ralph Macchio, ένα πλημμυρισμένο υπόγειο και ένα σπασμένο σαγόνι...
Κάπου προς το τέλος των '80s ανακαλύψαμε με την αδερφή μου ποιός σκατά (sorry) ήταν ο Ralph Macchio, που η Μανίνα και η Κατερίνα είχαν αφίσσα του κάθε μα κάθε εβδομάδα. Δεν είχαμε δει ως τότε το Karate kid , δεν χωνεύαμε καθόλου τη φάτσα του και πετούσαμε αγανακτισμένες τις αφίσσες του βρίζωντας που έκλεβε τη θέση του Tom Cruise από τους τοίχους μας..
Κυριακή μεσημέρι λοιπόν και η τηλεόραση παίζει το Karate Kid...επιτέλους για να μορφωθούμε εμέις οι αδαείς... Εχουμε πάρει και ένα κιλό κουρκουμπίνια και ξεκινάμε να βέπουμε την ταινία.
Εξω ξεκινάει μια απίστευτη καταιγίδα, ρίχνει κοινώς καρέκλες και τραπέζια, και οι γείτονες αρχίζουν να φωνάζουν ότι πλημμυρίζει το υπόγειο της πολυκατοικίας. Εμείς έχουμε κολλήσει στην ταινία, γιατί τελικά καλό παληκάρι ο Ralph και τίμιο, κι αυτός ο Miyagi καλός Γιαπωνεζος και πολύ συμπονετικός, και τα κουρκουμπίνια κατεβαίνουν σαν ποπ κορν ...
Η μαμά μου τρεχει πανικόβλητη-καθώς και όλη η πολυκατοικία- αλλά εμείς εκεί...Μας είπε λίγο αναίσθητες και κάτι άλλα που δε θυμάμαι...
Το υπόγειο πλημμύρισε, η ταινία τελείωσε, ομοίως και τα κουρκουμπίνια. Ξαφνικά εκεί που μιλάμε με την αδερφή μου ...σηκώνω το πόδι μου (τότε ήμουν ευλιγιστη η άτιμη) και κάνω τη στάση του πελαργού μιμούμενη (πολύ θράσσος) τον τίμιο τον Ralph...Δίνω λοιπόν μια κλωτσιά στο σαγόνι της αδερφής μου, η οποία αντανακλαστικά μου ρίχνει μπουνιά στη μύτη...
Από το γέλιο και τον πόνο ξεράσαμε ότι κουρκουμπίνι είχαμε κατεβάσει και έκτοτε δεν ξαναφάγαμε ποτέ σιροπιαστά. Κάπως έτσι πέρασε εκείνη η Κυριακή...
Άχρηστες πληροφορίες αυτού του post:
Κarate Kid -1984
Ralph Macchio-Daniel La Russo, Pat Morita-Kesuke Miyagi
O Pat Morita μας αφησε χρόνους το 2005 σε ηλικία 73 ετών, ο άλλος ζει ακόμα...αλλά αμα τον δεις θα θες να σκίσεις κι εσύ την αφίσσα...
9 comments:
opoios anapolei gernaei?
egw ayto pou epathes me ton Ralph Macchio...to eixa pathei me to dirty dancing! phga kataskhnwsh mia xronia pou les, kai oles ma oles kserane apo ta tragoudia kai ta xoreytika mexri tous dialogous...sto de akousma tou patrick...xlapatagh!
poios na einai aytos arage?
kai na sou ta lefkwmata! poion agapas? oles ton Patrick Swayze ki egw...ton panagiwth! poios ton xezei ton panagiwth? alla otan me rwtousan...ki egw ton patrick elega! ti na me perasoun gia asxeth? pote! kai otan epestrepsa spiti to septembrh...frontisthrio!
otan eida thn tainia...apla katalaba gia prwth isws fora oti to gousto mou den einai symbato me tis alles gynaikes...kai eimai perifanh gi ayto!
eida ton ralph Macchio pws egine....
e to symperasma einai ena! kai oi stars xanoun ta malia tous!
gelasa poli na eisai kala , auto me tin aderfi kai ta kourkoumpinia theiko, ase mou thimises kai ti diki mou efiveia me tis aderfes mou na kanoume paromoia. eseis eixate to piasmeni i thesi kai to tilekontrol? ti aparavatos nomos
Γιατί η ατμόσφαιρα του post και των σχετικών μηνυμάτων μου θυμίζει πυτζάμα party;
Ploutw panta epikeros...
omorfes einai kai oi anamniseis....
Synexise..
Dimitris
αρπα τα πλουτο απο τον φιλο σου τον δημητρακη να στρωσεις!
Αυτό επειδή είναι φιλαράκι μου, αλλά δικό σου ΚΟΛΛΗΤΟΣ!
Κάνω λάθος παιδιά;
irema...
Post a Comment