ποια θαλασσα θα ναι αρκετα μεγαλη...

"θαλασσα μνημη...
μαυρο μου ασημι,
παρ΄την καρδια μου και καν΄την νησι
του ανεμου αγριμι"

καλο καλοκαιρι!

words don't work

Παρασκευη βραδυ.
Καθισμενοι και οι τρεις στη βεραντα κοιταζουμε το φεγγαρι- αυριο θα εχει πανσεληνο.
Η γατα μπερδευεται στα ποδια μας για λιγο και τελικα ξαπλωνει κατω απο μια γλαστρα.
Απολυτη ησυχια. Δεν ξερει κανεις μας τι να πει.
Λιγο πριν σε ενα βιντεακι στο κινητο-τραβηγμενο παραμονη πρωτοχρονιας 2005 προς 2006 ο Ανεστης τραγουδουσε "Ρουντολφ το ελαφακι".
Ο Ανεστης εδω και δεκαπεντε μερες δεν ειναι μαζι μας. Ετσι ξαφνικα...
Ενας ανθρωπος στα 31 του , παντρεμενος μολις τεσσερεις μηνες με τη γυναικα της ζωης του, μαζι απο το Λυκειο...
"Κοιτα, λεω, εχει ωραιο φεγγαρι..."
και κανεις μας δε νοιαζεται πιο πολυ γιαυτο περα απο τη στιγμη που ακουστηκε.
Ακουστηκε μονο "Ο αδεφος μου?"...
και μετα παλι σιωπη σαν να μην ειχε ειπωθει τιποτα...
Τρεις εβδομαδες πριν φυγει ειχαν παει μαζι ενα διημερο μονο αντρες με σκαφος, και σχεδιαζαν να βαλουν ξαπλωστρες στην πισω αυλη του σπιτιου για ηλιοθεραπεια. Τρεις μερες πριν φυγει ειχαν μαλωσει πολυ εντονα αλλα ευτυχως στο πενταλεπτο τα ξαναβρηκαν και αγκαλιάστηκαν...
"Εχασα τον αδερφο μου ..." ειπε ψιθυριστα. "Αντιο ρε χαζέ... αυτο του ειπα μονο ..."
Σιωπή στη βεράντα... και για πολλή καιρο ακόμα...