Μεγάλωσες;Τι κρίμα!

Αρχίζει το σχολειο...

Κι εμείς;Εμείς πού είμαστε;Δε θα πάμε και φέτος;

Πάλι στο γραφείο θα τη βγάλουμε...! Να παλεύουμε με τα θηρία κάθε μέρα.Να προσπαθούμε να κρατήσουμε τη ζωή μας στην επιφάνεια, να μη βυθιστεί κάτω από τα μαύρα νερά γιατί δεν μπορεί να κρατήσει και για πολύ την αναπνοή της...

Ενώ κάποτε ήταν αλλιώς.Κάποτε υπήρχαν τόσα πολλά άλλοθι για να καλύψουν τα λάθη, τις απροσεξίες και τις παραβλέψεις...Ευθύνη καμιά ή έστω πολύ λίγες...Να διαβάσεις για να γράψεις καλά...να μπεις στη σχολή που θέλεις...Και διαβάσαμε...και μπήκαμε...και πήραμε και το πτυχίο...Και τώρα;

Μπορώ να πάω πρώτη ώρα στο σχολείο να παρακολουθήσω αλγεβρα με τον Σ. που πάντα αργουσε να έρθει και γινόταν ο χαβαλές του αιώνα;Να κάνει κοπάνα όλη η τάξη και να βρεθούμε για καφέ στην "Ακρη";Να γραψω όλο το μάθημα σε χαρτομάντυλο μήπως και η Κ. βάλει διαγώνισμα;Κι ας εχω να διαβάσω ξανά για πανελλήνιες...Δε με πειράζει...Με πειράζει που αυτά φύγανε ανεπιστρεπτί και από "αύριο" χειμωνιάζει κι αντί να βλέπω τη βροχή μέσα από την τάξη, θα τη χαζεύω -χρόνια τώρα- πίσω από την οθόνη του υπολογιστή, και θα σχεδιάζω γραμμές που θα "χτίσουν" το σύμπαν...Αντί να μουτζουρώνω το θρανίο με το τραγούδι που έπαιζε το ραδιόφωνο χτες βράδυ...