O Μάρεϋ και ο Κάρεϋ τον πρώτο χρόνο χαίρονταν

Κάθε φορά που βλέπω την εκπληκτική ταινία "Τρούμαν Σόου" θυμάμαι την επίσης εκπληκτική ταινία "Η μέρα της Μαρμότας". Τόσο ο Τζιμ Κάρεϋ όσο και ο Μπιλ Μάρεϋ ζουν το δικό τους παρόμοιο δράμα...ο ένας περίπου τριάντα χρόνια ο άλλος μόλις μια ...επαναλαμβανόμενη...μέρα! Ο ένας ζει μια εντελώς ψεύτικη και κατευθυνόμενη ζωή κι ο άλλος ζει ξανά και ξανά την ίδια μίζερη ημέρα. Το μόνο αληθινό στις ζωές τους είναι οι ίδιοι.
Εχω παρατηρήσει λοιπόν τον εαυτό μου να ζει τη δική του ημέρα της μαρμότας ή το δικό του "Ειρηνη Σόου" πολλές φορές, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Το πιο αστείο ή παρανοϊκό ή απλά συμπτωματικό από όλα είναι το εξής: κάθε πρωί οδηγώντας προς τη δουλεία συναντάω από το αντίθετο ρεύμα το ίδιο φορτηγάκι που γράφει με τεράστια μαύρα γράμματα "ΓΡΑΣΣΑΔΟΡΟΣ". Ο Γρασσαδόρος (δεν έχω ιδέα τι γρασσάρει) κι εγώ λοιπόν, κάθε μα κάθε πρωί, συναντιόμαστε σε διαφορετικά σημεία του δρόμου (ανάλογα με το πόσο έχω καθυστερήσει εγώ φαντάζομαι να ξεκινήσω ) και κάθε φορά γελάω τόσο που θέλω να του κορνάρω. Δεν έχω δει ποτέ τη φάτσα του αλλά νιώθω πως είναι το πρωινό ραντεβού μου..! Όπως ο Τρουμαν υπολόγιζε ότι σε λίγο θα περάσει μια γυναίκα με κόκκινο ποδήλατο, μετά ένας άντρας με λουλούδια και μετά ένα κατσαριδάκι με τρακαρισμένο φτερό, έτσι κι εγώ ξέρω ότι κάπου μετά το φανάρι θα πετύχω το γρασσαδόρο! Χτες το πρωί μάλιστα τον πέτυχα παρκαρισμένο κάτω από το γραφείο!
Μετά από αυτό σκέφτηκα ότι όπου να 'ναι θα τρακάρω στο σκηνικό της ζωής μου...και πάρκαρα σε διαφορετικό σημείο...έτσι γι αλλαγή!