Μια βροχη

Δεν ξερω ποια δυναμη θα μπορουσε να πεισει τις δυο γιαγιαδες μου να εγκαταλειψουν τα σπιτια τους στο χωριο. Εχοντας ζησει για ογδοντα πεντε χρονια μεσα σε εναν μικρο-κοσμο που ειναι ολη η ζωη τους δε νομιζω πως θα ειχαν τη δυναμη ή τη θεληση ή την αναγκη να αφησουν πισω τους τιποτα απο αυτα. Αυτες τις μερες θυμωνα με τον κοσμο που εβλεπα στην τηλεοραση να μην εχει εγκαταλειψει εγκαιρως τα φλεγομενα χωρια, και να ζητα απελπισμενα βοηθεια. Ελεγα και ξαναλεγα "μα τι σκεφτονται αυτοι οι ανθρωποι και δε φευγουν οσο ειναι νωρις;" Κι επειτα ειδα φωτογραφιες σαν αυτη να κανουν το γυρο του κοσμου.Μια γιαγια σαν τη γιαγια μου να καθεται πανω στα συντριμμια της ζωης της και να μην εχει καταλαβει ακομα καλα-καλα οτι η ζωη της φυλαγε προς το τελος μια τεραστια τραγωδια. Να κοιταζει τα αποκαϊδια και να μην ξερει τι να σκεφτει: αυτους κι αυτα που φυγανε ή αυτους κι αυτα που δε θα ερθουν ποτε;Γιατι οι νεοι αυτων των περιοχων εστω και δυσκολα θα το ξεπερασουν ολο αυτο, οπως παντα ο Ελληνας ξεπερνα την καταστροφη του (κι ας την κουβαλαει μεσα του παντα). Οι γιαγιαδες σαν κι αυτην ομως εδω, το μονο που περιμενει πια, όπως θα ελεγε και η δικη μου γιαγια, ειναι να κλεισει τα ματια της για παντα.
Θελω ενα θαυμα. Θελω να κλεισει τα ματια της μονο για μια στιγμη και να ξυπνησει μεσα στο σπιτι της οπως πριν μια εβδομαδα, κι ας σταζει η βρυση, κι ας τριζει η πορτα, κι ας την ξυπνανε τα παιδια της γειτονιας το μεσημερι. Και η τηλεοραση να παιζει μονο επαναληψεις χαζων και ξεχασμενων σηριαλ, που ομως την κανουν να γελαει και να νομιζει οτι ζει μεσα σ'αυτα.Να κοιταξει εξω απο το παραθυρο και ξαφνου το καλοκαιρι να τελειωσει με μια δυνατη αλλα ησυχη βροχη.